تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَقَدْ کانُوا عاهَدُوا اللَّهَ مِنْ قَبْلُ لا يُوَلُّونَ الْأَدْبارَ وَ کانَ عَهْدُ اللَّهِ مَسْؤُلاً «15» بعد از آن به جهت تذکر عهد با پيغمبر به ثبات در مواطن قتال مى‌فرمايد: وَ لَقَدْ کانُوا: و هر آينه بودند بنو حارثه و بنو سالمه که از روى انابه، عاهَدُوا اللَّهَ مِنْ قَبْلُ‌: عهد نمودند خدا را پيش از اين روز که در جنگ احد به جهت قتل، قصد فرار کرده بودند، بعد از آن نادم گشته عهد و پيمان نمودند که هرگز، لا يُوَلُّونَ الْأَدْبارَ: پشتها برنگردانند در جنگها بلکه در جميع مواضع قتال ثابت قدم باشند وَ کانَ عَهْدُ اللَّهِ مَسْؤُلًا: و هست عهدى که با خدا نموده‌اند سؤال گرديده شده، يعنى مسئوليت آن را دارند و از وفاى به آن سؤال خواهند کرد و به شکستن عهد جزا خواهند يافت. تبصره: يکى از لوازمات ايمانى وفاى به عهد است، بلکه تحقق دين منوط به وفاى عهد است، لذا حضرت امير المؤمنين فرمود: لا دين لمن لا عهد له، دين نيست براى کسى که عهد ندارد «1». «1» اين حديث را بحار الانوار ج 75 ص 96 روايت 20 بنقل از دعوات راوندى ص 5 از موسى بن جعفر از پدرانش از رسول خدا عليهم السّلام آورده است. جلد 10 - صفحه 420 و ابى مالک گويد: به حضرت على بن الحسين عليه السّلام گفتم: اخبرنى بجميع شرايع الدّين. قال: قول الحقّ و الحکم بالعدل و الوفاء بالعهد، خبر ده مرا به تمام شرايع دين، فرمود: قول حق، و حکم به عدل، و وفاى به عهد «1». آيه شريفه دلالت دالّ است بر آنکه روز قيامت عهدها سؤال شود.