تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ مَنْ ذَا الَّذِي يَعْصِمُکُمْ مِنَ اللَّهِ إِنْ أَرادَ بِکُمْ سُوءاً أَوْ أَرادَ بِکُمْ رَحْمَةً وَ لا يَجِدُونَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً «17»
قُلْ مَنْ ذَا الَّذِي يَعْصِمُکُمْ: بگو اى پيغمبر به ايشان کيست آنکه نگه دارد و حفظ کند شما را، مِنَ اللَّهِ: از حکم خدا و قضاى سبحانى، إِنْ أَرادَ بِکُمْ سُوءاً: اگر اراده فرمايد به شما بدى را که در آن نکبت و هلاکت است به سبب افعال ناشايسته و اعمال قبيحه شما. أَوْ أَرادَ بِکُمْ رَحْمَةً: يا اراده فرمايد به شما نعمت و رحمتى که آن نصرت و تأخير موت باشد، وَ لا يَجِدُونَ لَهُمْ: و نمى‌يابند مردمان براى خود، مِنْ دُونِ اللَّهِ: غير از خداى تعالى، وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً:
هيچ دوستى که نفع رساند به ايشان و نه يارى کننده که ضرر را باز دارد از ايشان.
تبصره: آيه شريفه ارشاد است به آنکه بندگان بايد به تمام مراتب متوجه ذات يگانه سبحانى شوند، بدين تقرير که: طورى حوادثات از خير و شر و رحمت و نقمت، تماما اراده الهى است و ولى و ناصر غير از او نخواهد بود. بنابراين به طريق استفهام انکارى فرمايد: نيست در عالم وجود دافع و مانعى و ولى و ناصرى غير ذات احديت الهى، پس به او توجه کنيد و بندگى و ستايش او را نمائيد.
جلد 10 - صفحه 422