1- سنّ و سواد و نژاد و قدرت و ثروت و شهرت و قبيله و طرفدار و سازمان‌هاى بين المللى، هيچکدام سبب ايجاد حقّ در برابر قانون الهى نمى‌شود. «ما کانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ»
2- نشانه‌ى ايمان، تعبّد در برابر خدا و رسول است. ما کانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ ...
3- در تسليم و تعبّد، زن و مرد تفاوتى ندارند. «لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ»
4- هر کس در برابر قانون خدا و سنّت پيامبر، قانونى بياورد، در ايمان خود شک کند. «ما کانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ»
5- دستورهاى پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله، همچون دستورهاى خداوند واجب الاجراست.
«إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ»
6- خدا و رسول بر امور مردم ولايت کامل دارند. «قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً»
7- اجتهاد در برابر نصّ، ممنوع است. (آن جا که حکم الهى روشن است، هيچ کس حقّ اظهار نظر ندارد.) «ما کانَ- لَهُمُ الْخِيَرَةُ»
8- آزادى انسان در چارچوب قوانين الهى است. «ما کانَ- لَهُمُ الْخِيَرَةُ»
9- عقل بايد تابع وحى و سليقه بايد تابع وظيفه باشد. «ما کانَ- لَهُمُ الْخِيَرَةُ»
10- هر انتخاب و نظريّه‌اى که مخالف قانون و قضاوت خدا و رسول باشد، معصيت و انحراف آشکار است. وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ ... ضَلالًا مُبِيناً
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 369