تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ سَلامٌ وَ أَعَدَّ لَهُمْ أَجْراً کَرِيماً (44) تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ سَلامٌ‌: درود خدا اهل ايمان را در روزى که ملاقات کنند رحمت او را- که بهشت يا نزد موت يا وقت خروج از قبر است- سلام مى‌باشد که مخبر است بر سلامتى از هر آفتى و مخافتى، يعنى حق تعالى به جهت تعظيم و تکريم ايشان، بر ايشان سلام فرمايد چنانچه انواع تعظيم به ايشان منظور نمايد. 2- (اضافه مصدر به فاعل) يعنى درود گفتن ايشان بر يکديگر در روز رسيدن به رحمت الهى سلام باشد، به اين معنى که به صيغه (سلام عليکم) جلد 10 - صفحه 465 تحيّت يکديگر گويند. 3- ضمير (يلقونه) راجع به ملک الموت يعنى وقت موت عزرائيل بر ايشان سلام کند. 4- در وقت خروج از قبر ملائکه بر ايشان سلام کنند و بشارت دهند به بهشت. 5- ملائکه سلام کنند و گويند حق تعالى بر تو سلام مى‌فرستد. وَ أَعَدَّ لَهُمْ أَجْراً کَرِيماً: و مهيا فرموده است خداى تعالى براى مؤمنان اجرى بزرگوار که بهشت و نعيم آن باشد.