تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا نَکَحْتُمُ الْمُؤْمِناتِ ثُمَّ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ فَما لَکُمْ عَلَيْهِنَّ مِنْ عِدَّةٍ تَعْتَدُّونَها فَمَتِّعُوهُنَّ وَ سَرِّحُوهُنَّ سَراحاً جَمِيلاً (49)
بعد از آن احوال زنان را فرمايد:
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا: اى کسانى که ايمان آورديد به خدا و رسول و معتقدات حقه ايمانيه، إِذا نَکَحْتُمُ الْمُؤْمِناتِ: هرگاه نکاح کنيد زنان مؤمنه را، ثُمَّ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَ: پس طلاق دهيد ايشان را پيش از آنکه مس کنيد آنها را. «مس» کنايه است از مباشرت، يعنى قبل از مباشرت و مواقعه، فَما لَکُمْ عَلَيْهِنَ: پس نيست شما را بر زنان مطلّقه، مِنْ عِدَّةٍ تَعْتَدُّونَها:
هيچ عده که شمارند ايام آن را. حاصل آنکه زنان مطلقه قبل از دخول عده ندارند و مى‌توانند به غير متزوج شوند. و اگر در عقد نکاح ذکر مهر نکرده باشند، فَمَتِّعُوهُنَ: پس بهره دهيد ايشان را به چيزى. و متعه به وسع مرد است که شرح آن در سوره بقره ذکر شده. نزد علماى اماميه وجوب متعه در عقدى است که ذکر مهر نشده باشد نه عقدى که فرض مهر شده، چه در اين قسم نصف مهر لازم است قبل از دخول. وَ سَرِّحُوهُنَّ سَراحاً جَمِيلًا: و رها کنيد و بگذاريد ايشان را رها کردنى نيکو، يعنى بدون اضرار و اذيت ايشان را از خانه بيرون کنيد، چه شما را قبل از دخول بر ايشان عده‌اى نيست تا در منزل خودتان جاى دهيد.