در اين آيه ضمن دستور به حرکت دسته‌جمعى همراه مردم، به اهل مکّه تذکّر مى‌دهد مبادا خيال کنيد که چون اهل حرم يا از قبيله قريش و امثال آن هستيد بايد حرکات عبادى شما با ديگران فرقى داشته باشد، اين خودبزرگ‌بينى‌ها را کنار گذاشته وهمچون عموم مردم باشيد.
اساساً يکى از آثار وفلسفه‌هاى حج، کنار زدن امتيازات پوشالى است. در آنجا انسان از کفش، کلاه، لباس، همسر ومسکن خود مى‌گذرد و قطره‌اى مى‌شود که به دريا ملحق شده است.
در اين آيه، دو بار و در آيه قبل يک مرتبه کلمه «افاضة» بکار رفته که به معناى حرکت دسته جمعى است، اين تکرار و اصرار نشان مى‌دهد که حرکت دسته جمعى در انجام عبادات ارزشمند است.
استغفار و ذکر خداوند، بهترين اعمال عرفات و مشعر است. گرچه در اين سرزمين‌ها اصل توقف، شرط است و هيچ عمل ديگرى واجب نيست، امّا در اين آيات، قرآن ما را به ذکر خدا و ياد سوابق پرخطا و اشتباه خود و طلب آمرزش درباره گذشته‌ى خويش دعوت مى‌کند.
مگر مى‌توان در سرزمينى که اولياى خدا اشک ريخته‌اند بى‌تفاوت نشست.