تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا رَبَّنا إِنَّا أَطَعْنا سادَتَنا وَ کُبَراءَنا فَأَضَلُّونَا السَّبِيلا (67)
وَ قالُوا رَبَّنا: و گويند پروردگارا! إِنَّا أَطَعْنا سادَتَنا: بدرستى که ما فرمانبردارى نموديم مهتران قبايل خود را، وَ کُبَراءَنا: و بزرگان و پيشوايان خود را، فَأَضَلُّونَا السَّبِيلَا: پس گمراه کردند ما را، يعنى ما را به افسون و افسانه فريب دادند و باطل را در نظر ما جلوه دادند و از راه حق و طريق هدايت بيرون بردند.
جلد 10 - صفحه 495
نکته: الف آخر براى اطلاق صوت است به جهت رعايت فواصل آيات، و فايده آن رعايت وقف و دلالت بر انقطاع کلام و مشعر بر استيناف ما بعد آن.