تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَعْرَضُوا فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَواتَيْ أُکُلٍ خَمْطٍ وَ أَثْلٍ وَ شَيْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ «16»
فَأَعْرَضُوا: پس روى برگردانيدند از شکرگزارى خدا و فرمانبردارى رسولان، فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ: پس فرستاديم بر ايشان سيل سخت که
«1» تفسير قمى، چ 1387 (نجف)، ج 2 ص 201- 200.
جلد 10 - صفحه 523
سوراخ گردانيد آن را موشى دشتى که با قوت و صعوبت بود، يا سيلبندى که به سنگهاى محکم و قير آن را سد نموده بودند. نزد بعضى اسم وادى بوده که سيل از آنجا به نواحى و اطراف منتشر مىشد. وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ: و بدل کرديم ايشان را به عوض دو باغ ايشان که پر ميوه بود، جَنَّتَيْنِ ذَواتَيْ أُکُلٍ خَمْطٍ: دو باغ که صاحب ميوهها بودند از ميوههاى درخت اراک تلخ و بدبو و بدطعم، يا هر درخت خار که تلخ باشد. وَ أَثْلٍ وَ شَيْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ: و گز که ثمر ندارد و چيزى از درخت «کنار» که اندک بود، يعنى آن شورهزارهاى اندک که ميوه «کنار» داديم تا ياد کنند ميوهجات فوت شده را.
نکته: تسميه چنين موضع شورهزار به «جنّتين» بر طريق مشاکله است به اصطلاح معانى بيان.