تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ذلِکَ جَزَيْناهُمْ بِما کَفَرُوا وَ هَلْ نُجازِي إِلاَّ الْکَفُورَ «17» ذلِکَ جَزَيْناهُمْ بِما کَفَرُوا: و آن عذاب عاجل پاداش داديم ايشان را به سبب آنکه کفران نعمت ورزيدند و به رسولان ما کافر شدند، وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْکَفُورَ: و آيا عقاب کرده شود آنچه مذکور شد مگر ناسپاس را که در کفران يا در کفر به نهايت رسيده باشد (استفهام انکارى است)، يعنى اين نوع عذاب پاداش نمى‌دهيم. مگر اهل کفران و کفر را که به سبب کفران باغات و زراعات آنها نابود و چهار پايان هلاک و خود متفرق شدند که ضرب المثل عرب گرديدند: (تفرّقوا ايادى سبأ) تتمه: علامه مجلسى (رحمه الله) در پايان اين قصه روايت نموده به سندهاى معتبر از حضرت صادق عليه السّلام که فرمود: من انگشتان خود را بعد از طعام مى‌ليسم به مرتبه‌اى که مى‌ترسم خادمم گمان کند اين از حرص من است، چنين نيست بلکه از براى احترام نعمت الهى است. بدرستى که گروهى بودند. که حق تعالى نعمت فراوان به ايشان کرامت فرمود و ايشان نهرى داشتند که آن‌ جلد 10 - صفحه 524 را ثرثار مى‌گفتند، پس از وفور نعمت به نانهاى نفيس که از مغز گندم پخته بودند، استنجا مى‌کردند اطفال خود را تا آنکه کوهى از آن نانهاى نجس جمع شد. روزى مرد صالحى گذشت بر زنى که طفل خود را به آن نانها استنجا مى‌کرد، فرمود: از خدا بترسيد و به نعمت الهى مغرور مشويد و کفران نکنيد. زن گفت: گويا ما را به گرسنگى مى‌ترسانى، تا اين نهر ثرثار ما جارى است ما از گرسنگى نمى‌ترسيم. پس حق تعالى بر ايشان غضب فرمود و آن ثرثار را از ايشان قطع و باران آسمان و گياه زمين را بر آنها حبس نمود، پس محتاج شدند و آنچه در خانه‌ها داشتند صرف کردند تمام شد، محتاج شدند به آن کوهى که از نانهاى نجس جمع شده بود در ميان خود به ترازو قسمت نمودند «1».