اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
ذلِک‌َ جَزَيناهُم بِما کَفَرُوا وَ هَل نُجازِي إِلاَّ الکَفُورَ «17»
اينکه است که جزا داديم آنها را به سبب آن چه کافر شدند به اعراض از انبياء و کفران کردند نعمت‌هاي الهي را و آيا جزا مي‌دهيم يعني هرگز مجازات نمي‌کنيم مگر کساني را که در کفر زيادتي مي‌کنند که معناي کفور است.
اينکه آيه شريفه تنبيه بشر است که اثر کفران نعمت و اعراض از انبيا و طغيان و سرکشي اينکه است که سلب نعمت مي‌شود و مورث عذاب و هلاکت چنانچه فرمود: وَ لَئِن کَفَرتُم إِن‌َّ عَذابِي لَشَدِيدٌ که گذشت در سوره ابراهيم آيه 7.
ذلک اشاره به ارسال سيل و ذهاب اموال و خرابي منازل و از بين رفتن اشجار است جَزَيناهُم بِما کَفَرُوا جزاء اعراض و کفران اينکه است.
وَ هَل نُجازِي استفهام انکاري است يعني هرگز اينکه نحو جزا داده نمي‌شود.
إِلَّا الکَفُورَ صيغه مشبهه دلالت بر دوام کفر مي‌کند.