تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ (201)
بعد از آن طبقه دوم را بيان فرمايد:
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ: و بعضى ديگر از مردمان کسى است که مى‌گويد: رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً: اى پروردگار ما عطا و مرحمت فرما ما را در دنيا نيکوئى، يعنى صحت و نعمت و امنيت و راحت به جهت اعانت بر امر آخرت و توفيق طاعت. وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً: و در آخرت هم نيکوئى از ثواب بهشت و علوّ درجات و رسيدن به فيوضات. وَ قِنا عَذابَ النَّارِ: و نگهدار ما را از عذاب آتش جهنم به عفو و مغفرت و فضل و مرحمت.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 364
تنبيه: آيه شريفه تحريص و ترغيب بندگان است به ياد خدا. مفسرين را در آيه شريفه اقوالى است.
1- از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مروى است که فرمود: حسنه در دنيا صحت و عافيت، و در آخرت مغفرت و رحمت است «1».
2- در کتاب کافى- از حضرت صادق عليه السّلام سؤال شد از اين آيه شريفه فرمود: رضوان خدا و بهشت است در آخرت، و وسعت در معيشت و حسن خلق است در دنيا «2».
3- از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مروى است که فرمود: حسنه اين جهان زن صالحه، و حسنه آن جهان حور حميده؛ و عذاب نار، زوجه ناشايسته درشت خوى و سخت گوى بدلقا است « «3»».
و مصدق اينست فرمايش حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم که فرمود: هر که قلب شاکر و لسان ذاکر و زوجه صالحه داشته باشد که اعانت کند او را بر امر دنيا و آخرت، پس او را در دنيا و آخرت حسنه داده‌اند و محفوظ گشته از عذاب آتش «4».
4- نزد بعضى حسنه در دنيا علم و عبادت، و در آخرت بهشت و عذاب نار عبارت است از گناهان و شهوات مؤدى به آن.