تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أُولئِکَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِمَّا کَسَبُوا وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسابِ (202)
أُولئِکَ: آن گروهى که خير دنيا و آخرت مى‌طلبند، لَهُمْ نَصِيبٌ مِمَّا کَسَبُوا: براى ايشان است نصيبى از ثواب به جهت آنچه کسب نموده‌اند از کارهاى نيکو. امر ايشان را است بهره مقدر از آنچه دعا نمودند به آن. و
«1» بحار الانوار، جلد 81، صفحه 184.
(2 و 3) تفسير صافى، جلد اوّل، صفحه 237.
«4» تفسير مجمع البيان، جلد اوّل صفحه 298.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 365
بنابراين تسميه دعا به کسب به جهت آنست که دعا از جمله اعمال و عبادت محسوب مى‌شود. وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسابِ: و خداى تعالى زود حساب فرمايد خلايق را که به مقدار لمحه‌اى محاسبه اولين و آخرين را فرمايد با کثرت عدد آنها و بسيارى اعمال ايشان، زيرا حساب الهى علم ازلى سبحانى باشد به افعال و اقوال بندگان، و مسلم است زمان لازم نخواهد داشت و طول موقف به جهت جواب آنها است.
و در نهج البلاغه- از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام سؤال شد چگونه حساب خواهد کرد حق تعالى با خلايق و به چه نوع شماره اعمال آنها فرمايد با کثرت ايشان؟ فرمود: کما يرزقهم على کثرتهم: يعنى همچنانکه روزى مى‌دهد ايشان را با وجود کثرت ايشان. پس عرض شد:
چگونه حساب فرمايد با ايشان و حال آنکه نمى‌بينند او را؟ فرمود: کما يرزقهم و لا يرونه «1» يعنى همچنانکه روزى مى‌رساند به ايشان و حال آنکه نمى‌بينند رازق خود را.