اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قُل أَرُونِي‌َ الَّذِين‌َ أَلحَقتُم بِه‌ِ شُرَکاءَ کَلاّ بَل هُوَ اللّه‌ُ العَزِيزُ الحَکِيم‌ُ «27»
بفرما به اينکه مشرکين که بمن بنمائيد و نشان دهيد آنهايي را که شما ملحق کرديد در عبادت و پرستش به خداوند تعالي و شرکاء او قرار داديد در الوهيت نه چنين است بلکه او است خداوند عزيز حکيم.
قُل أَرُونِي‌َ امر توبيخي است که کجايند آن خداياني که مي‌پرستيديد بيايند شما را نجات دهند به من ارائه دهيد مثل اينکه که کسي عمل فاسدي به جا آورد بگويي عملت را به من، نشان ده چه نتيجه‌اي بر او مترتب شده.
الَّذِين‌َ أَلحَقتُم بِه‌ِ شُرَکاءَ چه ملائکه باشند چه عيسي باشد چه اصنام و چه آفتاب و ماه و ستاره و چه گاو و گوساله چه فرعون و نمرود و چه غير اينها. اما ملائکه و انبياء کمال بيزاري را دارند از شما و خصم شما هستند و اما فرعون و نمرود در جهنم به اشد عذاب گرفتار و اما اصنام و غير اينها که لا يضر و لا ينفع هستند.
کلا هرگز اينها در هيچ قسمتي شراکت ندارند نه در ذات و نه در صفات و نه در افعال و نه در عبادت و نه در نظر.
بَل هُوَ اللّه‌ُ بلکه خداي يکتاي بي همتاي اللّه است که مفاد کلمه طيبه «لا إِله‌َ إِلَّا اللّه‌ُ» است به سه دلالت مطابقي، التزامي، اقتضايي، مطابقي توحيد عبادتي است که معني الوهيت باشد. التزامي توحيد ذاتي و صفاتي و افعالي است. اقتضايي توحيد نظري است که بايد توکل به او نمود اميد به او، خوف از او، نظر به او و بس.
العَزِيزُ القاهر المقتدر.
جلد 14 - صفحه 563
الحَکِيم‌ُ تمام افعالش از روي حکمت و مصلحت و درست و بجا و بموقع است.