1- در سخنان خود دقّت کنيم که خداوند آنها را مى‌شنود. «قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي»
2- خداوند به دعاها و ناله‌هاى ما گوش فرا مى‌دهد. «قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي»
3- پيامبر گرامى، با موقعيّت رهبرى جامعه، به راحتى در دسترس عموم بود و مردم در مورد مشکلاتشان با او گفتگو مى‌کردند. «تُجادِلُکَ»
4- آزادى اظهار نظر و عقيده در حکومت اسلامى به قدرى است که يک زن مى‌تواند با رهبر جامعه مجادله کند. «الَّتِي تُجادِلُکَ»
5- در بن بست‌ها به خدا و اولياى او پناه ببريد. «تَشْتَکِي إِلَى اللَّهِ»
6- حوادث، نيازها، ناله‌ها و بن بست‌ها، زمينه ساز وضع قوانين هستند. وَ اللَّهُ يَسْمَعُ تَحاوُرَکُما ... سَمِيعٌ بَصِيرٌ
7- شنوا و بينا بودن و آگاهى از مشکلات مردم، شرط صلاحيّت قانون‌گذاران جامعه است. وَ اللَّهُ يَسْمَعُ تَحاوُرَکُما ... إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ
«1». تفسير نمونه.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 500