تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي تُجادِلُکَ فِي زَوْجِها وَ تَشْتَکِي إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ يَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ «1» قَدْ سَمِعَ اللَّهُ‌: بتحقيق شنيد خدا، قَوْلَ الَّتِي تُجادِلُکَ‌: سخن آن زن را که مجادله مى‌کرد با تو، فِي زَوْجِها: در امر شوهر خود، وَ تَشْتَکِي إِلَى اللَّهِ‌: و شکايت خود را برمى‌داشت به خداى تعالى، وَ اللَّهُ يَسْمَعُ تَحاوُرَکُما: و خدا مى‌شنود گفتگوى شما را با يکديگر در باب لفظ ظهار. و آن اين بود که تو به آن زن گفتى: تو بر شوهر خود حرامى. او مى‌گفت: مرا طلاق نداده، إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ: بدرستى که خداى تعالى شنواست اقوال مردمان را، بيناست به‌ «1» نور الثقلين، جلد 5، صفحات 254 و 255، بطور مبسوطتر. جلد 13 - صفحه 57 احوال آنان. چون خوله در حين مخاطبه با حضرت اتيان نمود به مقدمات مشهور، که در نفس الامر حجت نيستند بر احکام شرعيه، از اين جهت حق سبحانه کلام او را تسميه نمود به مجادله، چه قياس جدلى مرکب است از مقدمات مشهوره يا مسلمه؛ بعد از آن مى‌فرمايد: (آية 2)