تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا فَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَإِطْعامُ سِتِّينَ مِسْکِيناً ذلِکَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ وَ لِلْکافِرِينَ عَذابٌ أَلِيمٌ «4» فَمَنْ لَمْ يَجِدْ: پس هر که نيابد بنده را براى کفاره، فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ‌: پس بر او است روزه داشتن دو ماه پى‌درپى. مراد به تتابع نزد اکثر فقها، دو ماه هلالى يا شصت روز روزه داشتن است. مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا: پيش از آنکه يکديگر را مسّ کنند به مباشرت، فَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ‌: پس هر که نتواند روزه داشتن به طريق مذکور به جهت مرض و کبر سن، فَإِطْعامُ سِتِّينَ مِسْکِيناً: پس بر اوست طعام دادن شصت مسکين، هر يکى نصف صاع از غالب قوت بلد از گندم و آرد، و اگر قادر نباشد يک مد؛ (مراجعه به رسائل علميه). ذلِکَ لِتُؤْمِنُوا: فرض نموده است اين بيان تعليم احکام را تا تصديق کنيد، بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ‌: به خدا و رسول او در قبول شرايع او و ترک آنچه بوديد بر آن در زمان جاهليت. وَ تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ‌: و اين حکمها حدود الهى است که از آن تجاوز نتوان نمود، وَ لِلْکافِرِينَ عَذابٌ أَلِيمٌ‌: و مر ناگرويدگان راست اگر قبول حدود الهى نکنند عذاب دردناک در آخرت. بعد از نزول اين آيه، حضرت، اوس را مخير ساخت ميان طلاق و امساک؛ او دوم را اختيار نمود، حضرت فرمود: به جهت آن رقبه آزاد کند. (آية 5)