تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ کُبِتُوا کَما کُبِتَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ قَدْ أَنْزَلْنا آياتٍ بَيِّناتٍ وَ لِلْکافِرِينَ عَذابٌ مُهِينٌ «5»
جلد 13 - صفحه 60
بعد از بيان حدود ظهار، انذار فرمايد کسانى را که از حدود الهى تجاوز نمايند: إِنَّ الَّذِينَ: بدرستى که آنانکه، يُحَادُّونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ: شقاق و خلاف مى‌کنند با خدا و رسول او، و اوامر و نواهى ايشان را به يک حد نهاده اختيار حدى مى‌کنند که غير حدود خدا و پيغمبر است، کُبِتُوا: نگونسار و خوار کرده شوند، کَما کُبِتَ الَّذِينَ: همچنانکه ذليل و خوار گردانيده شدند، مِنْ قَبْلِهِمْ:
پيش از ايشان بودند از کفار، يعنى همچنانکه کفار امم گذشته که دشمنان پيغمبران بودند هلاک شدند و به عذاب اليم گرفتار گشتند، ايشان نيز به هلاکت دنيوى و اخروى گرفتار شوند. وَ قَدْ أَنْزَلْنا: و بتحقيق فرستاديم، آياتٍ بَيِّناتٍ: آيتهاى روشن که قرآن و ساير معجزات داله بر صدق نبوت حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است، وَ لِلْکافِرِينَ عَذابٌ مُهِينٌ: و مر کافران راست در دنيا عذابى خوارکننده و رسوا سازنده که غرور عزت و تکبر ايشان را درهم شکند، از کشتن و اسيرى در دنيا، يا مر ايشان راست عذابى خوارسازنده در آخرت.
تنبيه: آيه شريفه تهديد عظيمى است نسبت به کسانى که محاده و ستيزگى نمايند با خدا و رسول به تمرد نمودن از اوامر و نواهى، به اينکه عاقبت خوار و نگونسار خواهند شد، چنانچه گردنکشان امم سابقه، با سطوت و حشمت خود، ذليل و مهين گشته، بکلى نابود گرديدند و نام ننگ و فضاحت آنها در عالم باقيماند؛ چشم بصيرت بايد تا از اين واقعات عبرت يابد.
(آية 6)