1- قهر الهى هم در دنياست، «کُبِتُوا» و هم در آخرت. «يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ»
2- معاد، صحنه ظهور قدرت و علم الهى است. «يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ جَمِيعاً» نشانه قدرت و «فَيُنَبِّئُهُمْ» نشانه علم اوست.
3- دادگاه قيامت علنى و عمومى است. «جَمِيعاً فَيُنَبِّئُهُمْ»
4- به مجرم، خلاف‌کارى‌هايش را تفهيم کنيد. «فَيُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا»
5- ستيزه‌جويان بدانند که توطئه‌ها و کارشکنى‌هايشان ثبت و ضبط مى‌شود، گرچه خودشان فراموش کنند و از ياد ببرند. أَحْصاهُ اللَّهُ ... نَسُوهُ
6- خلاف‌هاى کوچک خود را ناديده نگيريد که خداوند حساب دقيق همه را دارد. «أَحْصاهُ اللَّهُ»
7- فراموش کردن خلاف‌ها، سبب محو آنها نمى‌شود. «أَحْصاهُ اللَّهُ وَ نَسُوهُ»
8- عالم محضر خداست، در محضر خدا معصيت نکنيم. «وَ اللَّهُ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيدٌ»
«1». کهف، 49.
«2». غافر، 51.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 508