نکته‌های تفسیر نور

«تَرَ» از «رؤيت» به معناى ديدن است که گاهى به معناى فهميدن نيز بکار مى‌رود و در اينجا اين معنا مراد است. «نَجْوى‌» از «نجوة» به معناى مکان بلندى است که از ساير قسمت‌هاى زمين جداست. از آنجا که سخن در گوشى، در واقع جدا کردن طرف از ديگران است و يا چنان آهسته بيان مى‌شود که سايرين از آن آگاه نمى‌شوند و يا به خاطر اين‌که محتواى سخنانى که گفته مى‌شود، وسيله دور شدن شنونده از خطر مى‌باشد، به آن «نجوا» گفته مى‌شود. همچنين نجوا شامل جلسات مخفيانه‌اى مى‌شود که افراد مجرم و خلاف کار، به دور از چشم ديگران تشکيل مى‌دهند و آهسته و بدون کوچک‌ترين سر و صدايى سخن مى‌گويند به گمان اين‌که کسى آنها را نمى‌بيند و سخنشان را نمى‌شنود. قرآن، درباره علم خداوند به اسرار و نجواى مردم، چندين بار سخن به ميان آورده است، از جمله: آيه 78 سوره توبه‌ «أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ وَ أَنَّ اللَّهَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ» و آيه 80 سوره زخرف‌ «أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ بَلى‌ وَ رُسُلُنا لَدَيْهِمْ يَکْتُبُونَ» جلد 9 - صفحه 509 در اين آيه و آيه قبل، ده بار به علم خداوند اشاره شده و آغاز و پايان اين آيه، با علم الهى است. يَعْلَمُ‌ ... عَلِيمٌ‌ با نگاهى به آيات قبل، به خصوصيات علم الهى پى‌مى‌بريم. علم او به تمام جزئيات است. «هُوَ رابِعُهُمْ‌، هُوَ سادِسُهُمْ» علم او دقيق است. «أَحْصاهُ اللَّهُ» علم او حضورى است. «عَلى‌ کُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيدٌ» به علم او غبار نسيان نمى‌نشيند. «أَحْصاهُ اللَّهُ وَ نَسُوهُ» به واسطه علم او ديگران از اعمال فراموش شده خود با خبر مى‌شوند. نَسُوهُ‌ ... يُنَبِّئُهُمْ‌ احاطه علمى خدا به همه هستى هميشگى و ازلى است. «هُوَ مَعَهُمْ أَيْنَ ما کانُوا» علم دارد، ولى معمولًا در دنيا کسى را رسوا نمى‌کند. «يُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ» علم او دائمى است نه موسمى. «يَعْلَمُ‌، عَلِيمٌ» عمل او به آسمان‌ها و زمين، يکسان است. «يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ»