1- نجوا در جمع مؤمنان، منکرى است که از آن نهى شده‌است. «نُهُوا عَنِ النَّجْوى» (در آيه‌ى 10 نيز مى‌خوانيم: «إِنَّمَا النَّجْوى مِنَ الشَّيْطانِ»)
2- ناهيان از منکر توقّع نداشته باشند که مردم با گفتن آنها منکر را کنار بگذارند.
«يَعُودُونَ لِما نُهُوا»
3- تکرار گناه و بى‌اعتنايى به تذکرات، جرم را سنگين مى‌کند. «يَعُودُونَ لِما نُهُوا»
4- اطاعت از پيامبر معصوم واجب است. (لذا از نافرمانى او به هر شکل انتقاد شده است.) «مَعْصِيَةِ الرَّسُولِ»
5- به هر تجليل و تکريم و تمجيدى اعتماد نکنيم. (منافقان، آشکارا تجليل بيش از حد دارند، ولى مخفيانه از نافرمانى پيامبر سخن مى‌گويند.) «حَيَّوْکَ بِما لَمْ يُحَيِّکَ بِهِ اللَّهُ»
6- چاپلوسى و تملّق و تعريف بيش از اندازه، از نشانه‌هاى نفاق است. «حَيَّوْکَ بِما لَمْ يُحَيِّکَ بِهِ اللَّهُ»
7- حتّى در تجليل از اشرف مخلوقات، حدود را مراعات کنيم. «لَمْ يُحَيِّکَ بِهِ اللَّهُ»
8- نه تنها گفتار مخفى منافقان را خدا آشکار مى‌کند، بلکه آنچه را در دل دارند و به اصطلاح حديث نفس مى‌کنند، برملا مى‌سازد. «يَقُولُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ»
9- مهلت‌هاى الهى را نشانه رضايت او ندانيد. «لَوْ لا يُعَذِّبُنَا اللَّهُ بِما نَقُولُ حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ»
10- سرانجام نفاق، جهنّم است. «حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ»
11- گفتار بد، سرانجام بدى را براى انسان آماده مى‌کند. بِما نَقُولُ ... فَبِئْسَ الْمَصِيرُ
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 512