1- ايمان شرايط و لوازمى دارد که بايد رعايت گردد. يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ...
2- جا دادن و احترام به تازه واردان، يک ارزش است. فَافْسَحُوا ... فَانْشُزُوا
3- جا دادن به ديگران در هر مجلسى که باشد لازم است. «فِي الْمَجالِسِ»
4- عمل به دستورات خداوند، زمينه براى دريافت پاداشهاى بيشتر است.
«فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَکُمْ»
5- گشايش در کار ديگران، سبب گشايش خداوند در امور شماست. «فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَکُمْ» پاداش الهى با عمل متناسب است. گشايش، گشايش مىآورد.
«1». تفسير فرقان.
«2». زمر، 9.
جلد 9 - صفحه 516
6- رعايت آداب اجتماعى، حتّى در نشست و برخاست، مورد سفارش اسلام است. فَافْسَحُوا ... فَانْشُزُوا
7- گاهى لازم است به احترام ورود بزرگان و دانشمندان به اهل مجلس گفته شود که برخيزيد. «انْشُزُوا فَانْشُزُوا»
8- علم، هديه و تفضّل الهى است. أُوتُوا الْعِلْمَ ...
9- صاحبان علم و دانش، بايد در جامعه اسلامى از جايگاه بالا و والايى برخوردار باشند. «وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ»
10- عمل دانشمند، پاداش بيشترى دارد. «1» يَرْفَعِ اللَّهُ ... الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ
11- جا دادنها و بلند شدنها، خالصانه و براى خدا باشد نه به انگيزههاى ديگر.
«وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ»
12- در نشست و برخاستها، خدا را فراموش نکنيم. «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ»