1- با آنکه نجوا با پيامبر، امرى واجب يا مستحب نبود، ولى چون بخل ورزيدند، مورد توبيخ قرار گرفتند. «أَ أَشْفَقْتُمْ»
2- همه اصحاب پيامبر اکرم مطيع او نبودند. «فَإِذْ لَمْ تَفْعَلُوا» (آنان به فرمان صريح
«1». تفسير الميزان.
جلد 9 - صفحه 519
«فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواکُمْ صَدَقَةً» عمل نکردند).
3- اگر مستحبّات را انجام نمىدهيد، حدّاقل در انجام واجبات کوتاهى نکنيد.
خداوند به کسانى که حاضر به پرداخت صدقه نشدند، مىفرمايد: زکات بدهيد. أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا ... صَدَقاتٍ ... آتُوا الزَّکاةَ
4- توبيخ بايد همراه با راه جبران باشد. أَ أَشْفَقْتُمْ ... تابَ اللَّهُ عَلَيْکُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ ...
5- از کسانى که نافرمانى مىکنند مأيوس نشويد و با آنان برخورد عادلانه داشته باشيد. خداوند از کسانى اطاعت مىخواهد که در مورد فرمانى ديگر اطاعت نکردند. لَمْ تَفْعَلُوا ... أَطِيعُوا اللَّهَ
6- اهتمام به نماز و زکات، مصالح فوت شده را جبران کنيد. لَمْ تَفْعَلُوا ... فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ
7- دين، يک رابطه فردى و شخصى با خدا نيست، رسيدگى به فقرا و اطاعت از فرمانهاى حکومتى پيامبر نيز از احکام دينى است. «فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ»
8- در چگونگى عمل خود دقّت کنيم که خداوند به همه اعمال آگاه است. «وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ»