تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
اتَّخَذُوا أَيْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ فَلَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ «16»
اتَّخَذُوا أَيْمانَهُمْ جُنَّةً: فراگرفتند سوگندهاى خود را که مى‌خوردند
«1» نور الثقلين، جلد 5، صفحه 266.
جلد 13 - صفحه 78
سپرى، يعنى آن را وقايه تهمت خود ساختند و صيانت جان و مال خود گردانيدند تا از دست مسلمانان در امان باشند. فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ: پس باز داشتند در حين ايمنى خود، مردمان را از راه خدا به توهين امر مسلمانان و منع از مجاهده با کافران و بازداشتن ايشان را از ملاقات با اهل اسلام و مصاحبت با سيد الانام عليه الصلوة و السلام، فَلَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ: پس مر ايشان راست عذابى خوارکننده. اين وعيد ثانى است به صفتى ديگر از عذاب روز قيامت.
يا اول اشاره به عذاب قبر، و دوم دال بر عذاب قيامت.
(آية 17)