اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ أَمّا مَن أُوتِي‌َ کِتابَه‌ُ وَراءَ ظَهرِه‌ِ «10» فَسَوف‌َ يَدعُوا ثُبُوراً «11» وَ يَصلي سَعِيراً «12»
و اما کسي که داده شود نامه عملش از عقب سرش پس زود باشد که فرياد زند و و تمناي مرگ کند که اي کاش بحال موت بودم يا ميمردم و ميافتد سعير جهنم را و واصل ميشود بآتش افروخته.
وَ أَمّا مَن أُوتِي‌َ کِتابَه‌ُ وَراءَ ظَهرِه‌ِ در بسياري از آيات تعبير بشمال کرده و در اينکه آيه وراء ظهر و جمع بين اينکه دو بآن است که صورتش را برگردانند بعقب سر و دست چپ او را فرو برند در بدن و از عقب سر بيرون آورند و نامه را بدست چپ دهند از عقب سر، و ممکن است بگوئيم دستها را از عقب بسته‌اند و صورت را برگردانند بعقب و نامه بدست چپ داده شود و اينکه براي کسي است که يک عمل صالح در نامه‌اش نباشد و ايمان هم نداشته باشد که نامه او سياه و غرق معاصي باشد.
فَسَوف‌َ يَدعُوا ثُبُوراً ثبور ضجه و فرياد و ناله است که ميفرمايد: وَ وُضِع‌َ الکِتاب‌ُ فَتَرَي المُجرِمِين‌َ مُشفِقِين‌َ مِمّا فِيه‌ِ وَ يَقُولُون‌َ يا وَيلَتَنا ما لِهذَا الکِتاب‌ِ لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا کَبِيرَةً إِلّا أَحصاها کهف آيه 49. وَ أَمّا مَن أُوتِي‌َ کِتابَه‌ُ بِشِمالِه‌ِ فَيَقُول‌ُ يا لَيتَنِي لَم أُوت‌َ کِتابِيَه وَ لَم أَدرِ ما حِسابِيَه يا لَيتَها کانَت‌ِ القاضِيَةَ الحاقه آيه 25 الي 27.
وَ يَصلي سَعِيراً سعير برافروختگي و شعله آتش است چنانچه ميفرمايد:
وَ إِذَا الجَحِيم‌ُ سُعِّرَت تکوير آيه 12، و ميفرمايد: وَ کَفي بِجَهَنَّم‌َ سَعِيراً نساء آيه 55. و يصلي پرتاب ميشود و تماس ميگيرد با شعله‌هاي آتش که دارد شعله آتش او را بالا مياندازد که توهّم ميکند از جهنم بيرون ميافتد و لکن با عمود آتشي بر فرقش ميزنند ميرود تا قعر جهنم و هميشه در اينکه حال است و آيه شريفه را باين نحو تفسير کردند: وَ لَهُم مَقامِع‌ُ مِن حَدِيدٍ کُلَّما أَرادُوا أَن يَخرُجُوا مِنها مِن غَم‌ٍّ أُعِيدُوا فِيها حج آيه 12. وَ أَمَّا الَّذِين‌َ فَسَقُوا فَمَأواهُم‌ُ النّارُ کُلَّما أَرادُوا أَن يَخرُجُوا مِنها أُعِيدُوا فِيها سجده آيه 20.
53