تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يَقُولُ يا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَياتِي «24»
و چون کافر مفرط مشاهده کند که پند و تذکّر يافتن آن روز فايده ندارد؛ يَقُولُ يا لَيْتَنِي: مى‌گويد کاشکى من، قَدَّمْتُ لِحَياتِي: مقدّم داشتمى عمل خيرى و طاعتى براى زندگانى من در اين عالم يا در ايّام زندگانى من در دنيا.
تنبيه- آيه شريفه دليل متقن و حجّت امتنى است بر آنکه بندگان مختارند در تکاليف اوامر و نواهى الهى و محجور نيست از طاعات و مجبور نيست بر معاصى، بلکه اختيار است در هر دو و لذا بنده روز قيامت حسرت دارد به بجا نياوردن طاعات و عبادات و ندامت دارد [به] بجا آوردن منهيّات و محرّمات، و ثواب و عقاب بر فعل مختار مترتّب خواهد بود تا عدل حقيقى متحقّق شود.