1- اصالت انسان با روح است و بدن، مرکب آن است. «يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ» (خطاب خداوند به نفس است)
2- بهشت بدون يار و همدم، بهشت نيست. «فَادْخُلِي فِي عِبادِي»
3- بهشت، انواع و درجاتى دارد. «جَنَّتِي» چنانکه قرآن در موارد متعدد فرموده است: «جَنَّاتِ عَدْنٍ»*
«والحمد للّه ربّ العالمين»
«1». تفسير نمونه.
جلد 10 - صفحه 482
سوره بلد
سوره بلد، بيست آيه دارد و در مکّه نازل شده است.
نام سوره برگرفته از آيه اول است و مراد از «بلد»، شهر مکّه است که مورد سوگند خداوند قرار گرفته است.
سوره با سوگند آغاز شده و با اشاره به نظام توالد و تناسل انسان، زندگى اين دنيا را همراه با تلاش و زحمت معرّفى مىکند.
آنگاه انسانهاى غافل و مغرور را مورد سرزنش قرار داده و به نعمتهاى با ارزشى که خداوند به انسان عطا کرده اشاره نموده و راه سپاس از اين نعمتها را رسيدگى به محرومان و خدمت به يتيمان بيان مىدارد.
البتّه در برابر اين نعمتها، انسانها دو گروه مىشوند، گروهى سپاسگزار که عاقبتى ميمون و مبارک دارند و گروهى کفران پيشه که پايانى شوم و سخت در انتظار آنهاست.
جلد 10 - صفحه 483
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان