1- خداوند، انسان را از علاقه شديد به مال و تصاحب حق ديگران باز مى‌دارد.
تُحِبُّونَ الْمالَ- کَلَّا ...
2- داروى حرص و حب مال، ياد قيامت است. تَأْکُلُونَ التُّراثَ ... تُحِبُّونَ الْمالَ ... کَلَّا إِذا دُکَّتِ الْأَرْضُ
3- قيامت، روز حاکميت مطلق فرمان الهى است. «جاءَ رَبُّکَ»
4- از رعايت نظم و سلسله مراتب، نمايش قدرت فرشتگان در قيامت به چشم مى‌خورد. «الْمَلَکُ صَفًّا صَفًّا»
5- تذکّر و پشيمانى در قيامت سودى ندارد. «وَ أَنَّى لَهُ الذِّکْرى»
6- قيامت، روز هوشيارى و يادآورى است. «يَوْمَئِذٍ يَتَذَکَّرُ الْإِنْسانُ»
7- جهنم، در قيامت ظاهر مى‌شود. جِي‌ءَ ... بِجَهَنَّمَ
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». تفسير الميزان.
«3». نازعات، 36.
«4». بحار، ج 105، ص 103.
جلد 10 - صفحه 479
8- قيامت روز حسرت است. «يا لَيْتَنِي»
9- آرزو کارساز نيست، تلاش لازم است. «يا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ»
10- زندگى واقعى و ابدى، زندگى قيامت است. «لِحَياتِي»
11- خداى رحيم، در جاى خود شديد است. «لا يُعَذِّبُ عَذابَهُ أَحَدٌ»
12- ممکن است براى کيفرهاى خداوند در دنيا مشابهى باشد، امّا در آخرت عذاب الهى مشابه ندارد. «فَيَوْمَئِذٍ لا يُعَذِّبُ عَذابَهُ أَحَدٌ»
13- در قيامت، امکان فرار از عذاب نيست. لا يُعَذِّبُ ... لا يُوثِقُ