تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَسَوْفَ يَرْضى «21»
وَ لَسَوْفَ يَرْضى: و زود باشد که خشنود شود به آنچه خداى تعالى به او مرحمت فرمايد از مثوبات عظمى براى جزاى اعطاى مال به قصد اخلاص و تقرّب نزد حضرت ذو الجلال. در خبر آمده هر گاه پيغمبر به نخلستان ابو دحداح
جلد 14 - صفحه 245
بگذشتى، فرمودى: ابو دحداح را در بهشت بهتر از اين خواهد بود «1».
تبصره- گوهر گرانبهاى تمام اعمال خير از انفاق و غير آن اخلاص و رضاى الهى است، که اگر شخص عامل قصد خود را خالص گرداند براى رضاى خدا، در آخرت ثواب جزيل و در دنيا آثار برکت آن در اعقاب او تا روز قيامت ظاهر گردد. چنانچه نقل شده چون حضرت آدم عليه السّلام هبوط به زمين نمود، وحوش بيابان به زيارت و تهنيت او آمدند. حضرت به فراخور هر کدام دعا نمود.
جماعتى از آهوان آمدند، حضرت دعا و مسح نمود پشت آنان را، پس ظاهر شد از آنان نافه مشک. آهوان ديگر پرسيدند: از کجا يافتيد، گفتند: زيارت صفى اللّه آدم عليه السّلام نموديم دعا و مسح نمود پشت ما را. بقيّه آمدند حضرت دست کشيد، چيزى ظاهر نشد. جهت را سؤال کردند گفت: عمل شما براى رسيدن به مقصد امثال شما بود و لکن آنان عملشان براى رضاى خدا بود. پس ظاهر شد آثار عمل در اعقاب آنها تا روز قيامت.
«1» مجمع البيان (چ 1403 هج) ج 5 ص 501.
جلد 14 - صفحه 246
ج14، ص247
سوره نود و سوم « (و الضّحى)»
سوره و الضحى- اين سوره مبارکه مکّى است.
عدد آيات- يازده آيه.
عدد کلمات- چهل.
عدد حروف- يکصد و هفتاد و دو.
ثواب تلاوت- در سوره و الشمس مذکور شد.
چون حق تعالى ختم سوره سابق نمود به اينکه اتقى را چندان ثواب عنايت کند که راضى شود، افتتاح اين سوره فرمايد به اينکه حق تعالى، حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را چندان کرامت و زلفى مرحمت کند که راضى شود.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ