1- در امر به معروف، اوّل از خودىها شروع کنيم سپس ديگران. «قُلْ لِأَزْواجِکَ وَ بَناتِکَ وَ نِساءِ الْمُؤْمِنِينَ»
2- در احکام الهى، تفاوتى ميان همسران و دختران پيامبر با ديگر زنان نيست.
«لِأَزْواجِکَ وَ بَناتِکَ وَ نِساءِ الْمُؤْمِنِينَ»
3- پوشيدن لباسى که معرّف شخصيّت زن براى تأمين عفّت و آبرو باشد، لازم است. «يُعْرَفْنَ فَلا يُؤْذَيْنَ»
4- بهانه به دست بيماردلان و مزاحمان عفّت عمومى ندهيد. (در آيات قبل
جلد 7 - صفحه 400
هشدار به اذيّت کنندگان بود، در اين آيه تکليف اذيّت شوندگان را مطرح مىکند.) «يُعْرَفْنَ فَلا يُؤْذَيْنَ»
5- رفت و آمد زنان در خارج از منزل، با حفظ عفّت عمومى مانعى ندارد. «يُعْرَفْنَ فَلا يُؤْذَيْنَ»
6- در امر به معروف و نهى از منکر، دليل امر و نهى خود را بيان کنيد. «فَلا يُؤْذَيْنَ»
7- نوع لباس مردم در جامعه، مىتواند معرّف شخصيّت، مکتب و هدف آنها باشد. «يُعْرَفْنَ فَلا يُؤْذَيْنَ»
8- سرچشمهى بسيارى از مزاحمتهاى هوسبازان نسبت به زنان و دختران، نوع لباس خود آنهاست. «يُعْرَفْنَ فَلا يُؤْذَيْنَ»
9- زنان با حجاب بايد با حضور خود در صحنه، جوّ عمومىِ عفاف و پاکدامنى را حفظ کنند و فرصت مانور را از هوسبازان بگيرند. «يُعْرَفْنَ فَلا يُؤْذَيْنَ»
10- بد حجابىهاى گذشته قابل عفو است. «غَفُوراً رَحِيماً»
11- مغفرت خداوند همراه با رحمت اوست. «کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً»