1- پيامبر اسلام، در پيشگاه خداوند مقام خاصّى دارد. «يا أَيُّهَا النَّبِيُّ» (در قرآن ساير انبيا با نام خوانده شده‌اند؛ يا ابراهيم! يا نوح! يا موسى! يا يحيى! ولى «يا محمّد» در قرآن نيامده است.)
2- حتّى پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله نيز، به موعظه‌ى الهى نيازمند است. «يا أَيُّهَا النَّبِيُّ اتَّقِ اللَّهَ»
3- دستور به پيامبر، در حقيقت دستور به پيروان است. «يا أَيُّهَا النَّبِيُّ»
4- با احياى معروف، جلو منکر را بگيريم. (اوّل، اطاعت از خدا، بعد دورى از کافران و منافقان) «اتَّقِ اللَّهَ وَ لا تُطِعِ الْکافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ»
«1». تفسير کبيرفخررازى.
جلد 7 - صفحه 327
5- پيروى از کافران و منافقان، بى‌تقوايى است. «اتَّقِ اللَّهَ وَ لا تُطِعِ الْکافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ»
6- کفّار و منافقان در نظر دارند به هر نحو ممکن نظر رهبران دينى را به خود جلب کنند. «لا تُطِعِ الْکافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ»
7- زمانى مى‌توان با انحراف‌ها و پيشنهادهاى سازشکارانه مبارزه کرد که ايمان و تقوا قوى باشد. «اتَّقِ اللَّهَ وَ لا تُطِعِ»
8- کافران و منافقان در يک خط هستند. «الْکافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ»
9- اطاعت از خداى عليم و حکيم توجيه دارد، «عَلِيماً حَکِيماً» ولى پيروى از کافران و منافقان بى‌علم وحکمت چه توجيهى دارد؟ اتَّقِ اللَّهَ ... عَلِيماً حَکِيماً
10- سرچشمه‌ى دستورهاى خداوند مبنى بر ترک اطاعت از کفّار و منافقين، علم و حکمت اوست. «عَلِيماً حَکِيماً»