تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ما کانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيما فَرَضَ اللَّهُ لَهُ سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ وَ کانَ أَمْرُ اللَّهِ قَدَراً مَقْدُوراً (38)
بعد از آن، برائت ساحت پيغمبر را بيان فرمايد:
ما کانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ: نيست و نباشد بر پيغمبر هيچ سختى و وزرى، فِيما فَرَضَ اللَّهُ لَهُ: در آنچه قسمت و تقدير فرموده براى پيغمبر، يعنى حلال فرموده براى پيغمبر، يعنى حلال گردانيده براى او تزويج زنان پسر خوانده را و همچنين غير ايشان را، و اين صورت مخصوص آن حضرت نيست بلکه، سُنَّةَ اللَّهِ: سنت نهاد خداى تعالى سنتى مشتمل بر حکم، فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ:
در آن کسانى که گذشته‌اند از پيغمبران پيش از اين پيغمبر، يعنى تزويج زنان بر پيغمبر حلال است بدون حرج مانند انبياى سابق، و توسعه فرمود بر ايشان از تزويج زنان پسر خوانده، چنانچه حضرت سليمان و داود عليهما السّلام زنان بسيار داشتند. نزد بعضى مراد به سنت نکاح است که از سنت انبياء مى‌باشد؛ چنانچه حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله فرمود: (النّکاح سنّتى فمن رغب عن سنّتى فليس منّى) «1». وَ کانَ أَمْرُ اللَّهِ قَدَراً مَقْدُوراً: و هست فرمان خداى تعالى حکمى گذارده شده و نافذ، يعنى امرى که بر انبياء نازل فرموده بود حکمى نافذ و قضاى مبرم.
«1» بحار الانوار، ج 103، ص 220، حديث 22 و بهمين مضمون روايت 9 از کتاب النکاح وسائل الشيعه ج 14 ص 8.
جلد 10 - صفحه 456