1- ايمان، تنها با زبان و شعار نيست، بلکه همراه با آزمايش است. أَ حَسِبَ ... هُمْ لا يُفْتَنُونَ (ادّعا کافى نيست، بايد عملکرد را ديد و قضاوت کرد.)
سعديا گرچه سخندان و نصحيت‌گويى
زعمل کار برآيد به سخندانى نيست
2- آزمايش، يک سنّت الهى در طول تاريخ است. «وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ»
3- حوادث را تصادف نپنداريم؛ همه اسباب آزمايش ماست. «فَتَنَّا»
4- آشنايى با تاريخ و حوادث پيشينيان، مردم را براى پذيرش حوادث آماده مى‌کند. «مِنْ قَبْلِهِمْ»
5- دليل آزمايش‌هاى الهى، عينى و محقّق شدن علم ازلى خداوند و جدا شدن مؤمنان واقعى و شکوفا شدن استعدادهاى درونى و به فعليّت رسيدن آنهاست. فَلَيَعْلَمَنَ ... الَّذِينَ صَدَقُوا وَ ... الْکاذِبِينَ