تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) وَ إِذا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ (206) ترجمه‌ و چون گفته شود مر او را بپرهيز از خدا وادار کند او را نخوت بگناه پس بس است او را دوزخ و هر آينه بد بسترى است. تفسير وقتى نصيحت کنندگان گويند از حرکت ناشايسته خود دست بردار نخوت و تأنف و حميت جاهليت و تعصب و غرور او را وادار مى‌کند که لجاج کند و بر ظلم و طغيان خود بيفزايد پس کافى است او را بستر گسترده دائمى دوزخ که براى خود بدست خود تهيه نموده است چنانچه از تفسير امام (ع) استفاده شده است.