تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
الم «1»
علماء و مفسرين را در فواتح سوره‌ها اقوالى است:
1- در نظر بعضى جزء متشابهات قرآن و علم آنها نزد پيغمبر و ائمه عليهم السلام است.
2- در معانى الاخبار ابن بابويه صدوق (رحمه الله) از حضرت صادق عليه السلام روايت نمود که فرمود: الم حرفى است از حروف اسم اعظم مقطعه در قرآن که مرکب نمايد آن را پيغمبر يا امام، و دعا نمايد به آن که مستجاب شود «2».
3- ابن عباس و جماعتى گفته‌اند: «الف» اشاره به «اللّه» و «لام» اشاره به «جبرئيل» و «ميم» اشاره به «حضرت محمد» صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است يعنى اين قرآن از طرف خدا به توسط جبرئيل بر حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نازل شده.
4- برخى گفته‌اند: «الف» آلاء عميم الهى و «لام» بقاء رحمت
«1» تفسير مجمع البيان، جلد اوّل، صفحه 32 (فضل سورة البقره)
«2» تفسير برهان، جلد اوّل، صفحه 53، حديث سوّم.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 51
سبحانى و «ميم» محبت يا ملک لم يزلى است.
5- علم الهدى سيد مرتضى (رحمه الله) فرموده: اينها اسامى سوره‌ها باشند، و تسميه سوره‌ها به اين کلمات مشعر است به اينکه اين قرآن که شما عاجز از آوردن مثلش هستيد، از جنس همين حروف مستعمله در محاوره و مکالمه مى‌باشد؛ پس چون عاجزيد بدانيد کلام خدا و وحى منزل است.
چون حق تعالى حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را وعده فرمود به انزال کتابى که بر صفحه روزگار باقى و هرگز محو نشود، و به کثرت تکرار کهنه نگردد: وقتى که قرآن نازل شد، حبيب خود را از انجاز وعده خبر داده مى‌فرمايد: