قرآن، ايجاد رابطه‌ى مسالمت‌آميز با گروه‌هاى زير را مطرح کرده است:
1- با مشرکانِ بى‌آزار. «لَمْ يُقاتِلُوکُمْ فِي الدِّينِ وَ لَمْ يُخْرِجُوکُمْ مِنْ دِيارِکُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَ تُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ» «1» با کسانى که سرجنگ با شما ندارند و مزاحم وطن شما نيستند، خوشرفتارى کنيد.
2- با اهل کتاب. «قُلْ ... تَعالَوْا إِلى کَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَکُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ» «2» به اهل کتاب بگو:
بياييد تا در آنچه ما و شما هم عقيده هستيم، متّحد باشيم.
3- با ديگر مسلمانان. «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ادْخُلُوا فِي السِّلْمِ کَافَّةً»
در چند آيه قبل «3» درباره اجتماع بزرگ سياسى عبادى حج فرمود: در آنجا فسق و جدال نباشد. پس مى‌توان جامعه‌اى بدون فسق وجدال تشکيل داد و چه بهتر که هميشه چنين باشيم و از گام‌هاى شيطانى که عامل تفرقه است دورى نمائيم.
روايات متعدّد، دخول در سِلم را ورود در تحت رهبرى معصوم دانسته‌اند. «4» چنانکه در
«1». ممتحنه، 8.
«2». آل‌عمران، 64.
«3». بقره، 197.
«4». تفسير نورالثقلين، ج 1، ص 205.
جلد 1 - صفحه 324
روايات آمده است: «ولاية على بن ابى‌طالب حصنى»
و ناگفته پيداست که دخول در حِصن و دژ، دخول در سِلم و سلامتى و آرامش است و چه آرامشى بالاتر از اينکه انسان احساس کند رهبرش الهى، معصوم، آگاه، دلسوز و پيشگام‌ترين افراد در همه ارزشها و کمالات مى‌باشد.