تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَّ «1»
تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ: خاسر و هالک [باد] هر دو دست ابى لهب. روايت است که به هر دو دست، سنگى برداشت. خواست که بر آن حضرت اندازد، در همان حال حق تعالى اين سوره نازل فرمود: هلاک و نابود باد دنيا و عقباى او يا هر دو دست او خالى باد از خير، وَ تَبَ: و هلاک و نابود شد ابو لهب و به عذاب ابدى گرفتار گرديد. به سبب شدت او با پيغمبر، خدا او را نفرين نمود.
از طارق عبد اللّه منقول است: اول اسلام روزى در بازار ذى المجار مى‌رفتم. جوانى را ديدم با حلّه سرخ به زبان فصيح و بليغ مى‌گفت، «قولوا لا اله الّا اللّه تفلحوا». شخصى را ديدم. سنگ بر او مى‌انداخت. پاشنه و کعب مبارک او را خونين کرده بود. پرسيدم چه کسانند. يکى گفت آن جوان که لباس سرخ دارد، حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم قرشى است که خلق را به يگانگى خداى آسمان دعوت مى‌کند و آنکه در عقب او سنگ مى‌زند، و تکذيبش مى‌کند، عم او ابو لهب است و اکثر صناديد قريش را با خود در اين قضيه متفق نموده «1». ابن مسعود روايت نموده که چون ابو لهب را از جهنم و انواع عذاب ترسانيدند، گفت اگر آنچه مى‌گوئى حق است، من فردا به مال و فرزند خود را از جهنم باز خرم و خلاص يابم. حق تعالى رد قول او کرده، فرمود. «2»