منافقان، صاحب هدايتى نبودند که آن را از دست بدهند. پس شايد مراد آيه اين است که زمينههاى فطرى و عوامل هدايت را از دست دادند. همچنان که در آيات ديگر مىخوانيم:
«اشْتَرَوُا الْکُفْرَ بِالْإِيْمانِ» «1» گروهى ايمان را به کفر فروختند. و يا «اشْتَرَوُا الْحَياةَ الدُّنْيا بِالْآخِرَةِ» «2» آخرت را به زندگى دنيوى فروختند. ويا «وَ الْعَذابَ بِالْمَغْفِرَةِ» «3» آمرزش و عفو الهى را با قهر و عذاب او معامله کردند. يعنى استعداد ايمان و دريافت پاداش و مغفرت را با اعمال خود از بين بردند.
عاقبت، نور الهى دود شد
فطرت حقجوى او، نمرود شد