تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتاتاً لِيُرَوْا أَعْمالَهُمْ «6»
يَوْمَئِذٍ: در آن روز قيامت يَصْدُرُ النَّاسُ: باز گردند مردم از قبرهاى خود به موقف حساب أَشْتاتاً: پراکندگان و مختلف الاحوال، يعنى گروه گروه، جمعى نورانى و ايمن و طايفه‌اى ظلمانى و ترسان، روى به موقف حساب آرند يا از حساب بازگردند. بعد از عرض پراکندگان بعضى به دست راست متوجه بهشت شوند و بعضى به دست چپ بطرف جهنم لِيُرَوْا أَعْمالَهُمْ: تا نموده شوند جزاهاى کردارهاى خود را به رؤيت قلب. يعنى معرفت به اعمال خود پيدا کنند يا ببينند به چشم سر، جزاى اعمال خود را يا صحائف اعمال خود را بخوانند و آنچه کرده باشند، از طاعت و معصيت و نهانى و آشکارا و کوچک و بزرگ، به نظر ايشان در آيد.