نکته‌های تفسیر نور

«خَشِيتُ» به آن خوفى گفته مى‌شود که بر اساس تعظيم و عظمت باشد. اين آيه مى‌فرمايد: بهشت مخصوص اهل خشيت است. «ذلِکَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ» و آيه‌اى ديگر مى‌فرمايد: تنها علما اهل خشيت هستند: «إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ» «1» پس بهشت مخصوص علما است. از طرفى مى‌دانيم که تمام علما و دانشمندان اهل بهشت نيستند. زيرا قرآن بسيارى از دوزخيان را کسانى مى‌داند که بعد از علم و آگاهى گمراه شدند: «أَضَلَّهُ اللَّهُ عَلى‌ عِلْمٍ» «2» و همچنين تمام بى‌سوادان دوزخى نيستند. پس آن علمى که سبب خشيت مى‌شود اين علم اصطلاحى نيست، بلکه مراد يک فهم طبيعى و الهى است که سبب نورانيّت دل شود.