در اين آيه دو بار کلمه «خير» بکار رفته است: يکى انفاق خير؛ «أَنْفَقْتُمْ مِنْ خَيْرٍ» وديگرى کار خير؛ «تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ» تا بگويد افراد بى‌پول نيز مى‌توانند با عمل و کار خود، به خير برسند.
در حديث مى‌خوانيم: «لاصدقة و ذو رحم محتاج» «1» در صورت نيازمندى بستگان، نوبت صدقه به ديگران نمى‌رسد.
در انفاق، رعايت اهمّ و مهمّ، اطلاع کامل و موازين عاطفى مورد نظر است.
انفاق پنج گونه است: «2»
1. انفاق واجب. مانند زکات، خمس، کفّارات، فديه ونفقه زندگى که برعهده مرد است.
«1». بحار، ج 77، ص 59.
«2». تفسير مواهب‌الرّحمن، ج 3، ص 264.
جلد 1 - صفحه 333
2. انفاق مستحبّ. مانند کمک به مستمندان، يتيمان و هديه به دوستان.
3. انفاق حرام. مانند انفاق با مال غصبى يا در راه گناه.
4. انفاق مکروه. مانند انفاق به ديگران با وجود مستحقّ در خويشان، که ثوابش کمتر است.
5. انفاق مباح. مانند انفاق به ديگران براى توسعه زندگى. زيرا انفاق براى رفع فقر، واجب يا مستحبّ است.