1- نوع انفاق و مورد و راه آن را بايد از مکتب وحى آموخت. «يسئلونک»
امام سجاد عليه السلام در دعاى مکارم‌الاخلاق از خداوند مى‌خواهد که او را در انفاق کردن هدايت کند. «و أصب بى سبيل الهداية للبر فيما انفق منه»
2- سؤال مردم، زمينه‌ى نزول پاسخ از طرف خداوند است. «يَسْئَلُونَکَ ... قُلْ»
3- انفاق، شامل کارهاى کوچک و بزرگ مى‌شود. «من خير»
4- مال و دارايى دنيا، در دست افراد با ايمان، مايه‌ى خير است. «من خير»
5- انفاق بايد از چيزهاى خوب ومرغوب باشد. «من خير»
6- انفاق، تنها در امور مالى نيست، هر نفع و بهره‌اى را در برمى گيرد. «من خير»
7- بهترين مورد انفاق، والدين و بستگان هستند. «فَلِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ ...»
8- انفاق به خويشان، مايه‌ى استحکام پيوندهاى خانوادگى، و انفاق به ديگران، سبب جبران کمبودهاى مالى و عاطفى نيازمندان و برطرف نمودن اختلاف طبقاتى است. «فَلِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ وَ الْيَتامى وَ الْمَساکِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ»
9- حکيم کسى است که در پاسخ، به چيزى اشاره کند که سؤال کننده از آن غافل است. در آيه از جنس انفاق سؤال شد، خداوند مورد را معيّن نمود. «ما ذا يُنْفِقُونَ ... فَلِلْوالِدَيْنِ ...»
10- اسلام، به طبقه‌ى محروم توجّه خاصّى دارد. «الْمَساکِينِ»
11- عمل صالح، هرگز ضايع نمى‌شود. خواه آشکار صورت گيرد يا مخفيانه، کم باشد يا زياد. «فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ»
جلد 1 - صفحه 334
12- ايمان به آگاهى خداوند از عمل ما، بهترين تشويق است. «فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ»