1- ملاک خير وشر، آسانى و سختى و يا تمايلات شخصى نيست، بلکه مصالح واقعى ملاک است ونبايد به پيشداورى خود تکيه کنيم. «عَسى أَنْ تَکْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَکُمْ»
2- کراهت و محبّت نفسانى، نشانهى خير و شرّ واقعى نيست. «تَکْرَهُوا ... وَ هُوَ خَيْرٌ لَکُمْ ... تُحِبُّوا ... وَ هُوَ شَرٌّ لَکُمْ»
3- جنگ و جهاد در راه دين، مايهى خير است. «کُتِبَ عَلَيْکُمُ الْقِتالُ ... وَ هُوَ خَيْرٌ لَکُمْ»
4- تسليم فرمان خدايى باشيم که بر اساس علم بىنهايت به ما دستور مىدهد، گرچه ما دليل آنرا ندانيم. «وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ»