اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
سَنَدع‌ُ الزَّبانِيَةَ «18»
ما هم زود بخوانيم زبانيه آتش را که بگير آن را. آتش شعله ميزند و او را ميربايد چنانچه در جاي ديگر ميفرمايد: يَوم‌َ نَقُول‌ُ لِجَهَنَّم‌َ هَل‌ِ امتَلَأت‌ِ وَ تَقُول‌ُ هَل مِن مَزِيدٍ ق آيه 30. و بالجمله جهنم و آتش و زبانية و ساير عذابهاي آن و بهشت و کليه نعم بهشتي شعور و ادراک دارند و مورد خطاب واقع ميشوند و اهل عذاب را بمقدار استحقاق عذاب ميکنند زايد بر آن نميکنند، و اهل بهشت را هم بمقدار قابليت ثواب مي‌بخشند و کوتاهي نميکنند، و خداوند فرمان ميدهد ببهشت که هر که را بچه مقدار لذت بخش و بجهنم که هر که را بچه مقدار عذاب کند و ملائکه هم مأمور هستند که تا چه اندازه عذاب کنند.