تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
وَ الْعَصْرِ «1»
وَ الْعَصْرِ- سوگند به عصر.
بيان- در اين «عصر» اقوالى است:
1- سوگند به عصر هر پيغمبرى.
2- عصر حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم که افضل همه اعصار است.
3- روزگار که مشتمل بر اعاجيب بسيار است براى صاحبان بصيرت، چون مرور شب و روز بر تقدير و تدبير مدبرى است. بنابراين تعريض است به نفى آنچه مردمان به دهر نسبت دهند، از خسران و غير آن يا به خداى روزگار سوگند.
4- نماز عصر که صلاة وسطى است به قول اکثر، و مشتمل باشد بر مزيت فضل.
5- تفسير برهان محمد بن سنان از مفضل بن عمر روايت نموده که از حضرت صادق عليه السّلام سؤال نمودم از «وَ الْعَصْرِ» حضرت فرمود: «العصر خروج القائم (عجل اللّه فرجه)» «1».