تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ «4»
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ: (جواب قسم است) به اين مکانهاى شريف سوگند که هر آينه به تحقيق آفريديم جنس آدمى را، فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ: در نيکوترين تعديل و قوام در شکل و صورت و تسويه اعضاء. يعنى مخصوص گردانيديم او را از ميان حيوانات، به انتصاب قامت و حسن صورت و اعتدال مزاج و جامعيت خواص مکوّنات. يا خلق فرموديم مظهرى اتمّ و اکمل و محلّى اعمّ و اشکل که حامل امانت الهى و منبع فيض سبحانى تواند شد.