تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَسَوْفَ يُعْطِيکَ رَبُّکَ فَتَرْضى «5»
وَ لَسَوْفَ يُعْطِيکَ رَبُّکَ: و هر آينه زود باشد که عطا فرمايد تو را پروردگار تو نعم تامّه خود را، فَتَرْضى: پس تو خشنود شوى به آن. اين وعده‌اى است شامل جميع آنچه حق تعالى به آن حضرت عطا فرموده، از کمال نفس و نصرت
«1» مضمون حديث در بحار الانوار، چ جديد ج 8 باب 18 ص 1 روايت 1.
«2». تفسير ابو الفتوح (چ اسلاميه) ج 12 ص 110.
جلد 14 - صفحه 251
و ظفر بر اعداء روز بدر و دخول مکّه و داخل شدن فوج فوج به دين اسلام و بثّ عساکر در بلاد عرب و عجم و فتح مدائن و اقطار زمين و هدم ممالک جبابره به دست لشکر آن حضرت و خوف و رعب در قلوب اهل شرق و غرب و اعلاى دين اسلام و نشر دعوت و غلبه مسلمانان بر جميع اهل ملل و در آخرت از مثوبات جليله و درجات عاليه و مراتب رفيعه که کسى در نيابد آن را و منصب شفاعت و نجات عصاة به ميامن آن حضرت. و شبهه‌اى نيست که تخلّص امت از عقوبت به سبب شفاعت موجب رضا و خشنودى آن سرور خواهد بود.
تنبيه- عبد اللّه عمر روايت نموده روزى حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آيه «فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي وَ مَنْ عَصانِي فَإِنَّکَ غَفُورٌ رَحِيمٌ» «1». تلاوت نمود که مخبر است از استعطاف حضرت ابراهيم عليه السّلام از حق تعالى براى امّت خود. بعد از آن آيه «إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبادُکَ وَ إِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ» «2» که مخبر است از استرحام حضرت عيسى عليه السّلام براى امّت خود.
پس حضرت دست مبارک برداشت گفت: «رب امتى امتى». حق تعالى جبرئيل را نازل که حبيب مرا سلام برسان و بگو چون مى‌دانى، کرامت و تقرب تو نزد ما از همه انبياء بيشتر است، چرا اين دعا مى‌کنى؟ حضرت گفت: بار خدايا امّتى گناهکار دارم و غم آنها مى‌خورم، مرحمتى بر جراحت من نما و از دار الشفاى مغفرت خود، فرح و روحى عطا فرما. حق تعالى خطاب فرمود که رضاى تو را حاصل کنم و آيه نازل فرمود: «وَ لَسَوْفَ يُعْطِيکَ رَبُّکَ فَتَرْضى». «3» حضرت فرمود: روز قيامت مرا چندان شفاعت دهند که گويم: «حسبى حسبى». «4» حرث بن شريح از حضرت باقر عليه السّلام روايت نموده که در کوفه مى‌فرمود: اهل عراق گمان کنند اميدوارترين آيه در کتاب خدا، آيه «قُلْ يا
«1» سوره ابراهيم آيه 36.
«2» سوره مائده، آيه 118.
«3». تفسير ابو الفتوح (چ اسلاميه) ج 12 ص 111.
«4» تفسير منهج الصادقين (چ سوم) ج 10 ص 273.
جلد 14 - صفحه 252
عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ ...» «1» باشد و ما اهل البيت مى‌گوئيم: ارجا آيه در کتاب خدا اين آية است: «وَ لَسَوْفَ يُعْطِيکَ رَبُّکَ فَتَرْضى». «2» تتمه- تفسير برهان- از حضرت صادق عليه السّلام از پدر بزرگوارش از جابر بن عبد اللّه انصارى روايت کند: روزى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به خانه حضرت فاطمه عليها سلام اللّه رفت، ديد گليمى از پشم شتر پوشيده، به دست مبارک آرد خمير مى‌کند و فرزند خود را شير مى‌دهد. آب از چشم مبارک آن حضرت روان شد. فرمود: يا بنتا تعجّلى مرارة الدّنيا بحلاوة الاخرة فقد انزل اللّه علىّ «وَ لَسَوْفَ يُعْطِيکَ رَبُّکَ فَتَرْضى». بشتاب تلخى دنيا را به شيرينى آخرت که حق تعالى اين آيه بر من نازل گردانيده که هر آينه زود است عطا فرمايد پروردگار تو به تو که راضى شوى «3». و نيز از حضرت صادق عليه السّلام مروى است که: «رضى جدّى ان لا يبقى فى النّار موحّد»، جدّ من خشنود خواهد شد آن زمان که هيچ موحّدى در جهنّم نماند. «4»