تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّ عَلَيْنا لَلْهُدى‌ «12» «1». مجمع البيان (چ 1403 هج) ج 5 ص 501. «2» در مجمع البيان «من جبل» ثبت شده است. «3». مجمع البيان (چ 1403 هج) ج 5 ص 502 به نقل از عياشى (ترجمه حديث تفاوت اندکى با متن آن دارد) جلد 14 - صفحه 242 إِنَّ عَلَيْنا: به درستى که بر ما واجب است از راه لطف، لَلْهُدى‌: راهنمائى نمودن. يعنى حکمت و مصلحت مقتضى آن است که هدايت مردمان کنيم به ارسال رسل و انزال کتب و نصب دلايل و بيان شرايع. اما قبول هدايت به اختيار بندگان است نه به اجبار، تا ثواب و عقاب بر آن لازم آيد. پس هر که اطاعت نمود، هدايت يافت و هر که اعراض نمود به سوء اختيار خود، گمراه شد. «إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاکِراً وَ إِمَّا کَفُوراً». «1» راه است و چاه ديده بينا و آفتاب‌ تا آدمى نگاه کند پيش پاى خويش‌