تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرى‌ «7» فَسَنُيَسِّرُهُ‌: پس زود باشد که آسانى دهيم او را، يعنى توفيق دهيم و اسباب لطف به او کرامت فرمائيم تا آماده شود، لِلْيُسْرى‌: براى اطاعتى که آسان‌تر و راحت‌تر امور باشد بر او و به طيب نفس به آن اقدام نمايد. يا آماده سازيم او را براى حالتى يا طريقه‌اى که مؤدّى شود به يسر و راحت که آن دخول بهشت است. از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مروى است که روزى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به جنازه حاضر شد و چوبى در دست داشت و به طريق تفکّر آن را بر زمين مى‌زد. بعد از آن فرمود که هيچ کس نباشد الا آنکه او را جائى در بهشت باشد و جائى در جهنم. مردى گفت: يا رسول اللّه پس ما ترک عمل کنيم. فرمود نه. «اعملوا فکلّ ميسّر لما خلق له» کار کنيد که هر کس مهيّا کرده شده براى کارى که آفريده شده است براى او. پس اين آيه: خواند. «1» و نيز از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مروى است که: ما طلعت شمس قطّ الّا بجنبيها ملکان يقولان: اللّهمّ عجّل لمنفق خلفا و لممسک تلفا يعنى هيچ روز آفتاب بر نيايد، مگر که دو جانب او دو ملک باشند که مى‌گويند: بار خدايا هر که مالى نفقه کند عوض او به تعجيل به او برسان و هر که امساک کند از انفاق به تعجيل مال او را تلف نما. بعد از آن فرمود: مصدّق اين سخن آن است که: «فامّا من اعطى و اتّقى و صدّق بالحسنى فسنيسّره لليسرى» «2». «1». تفسير ابو الفتوح (چ اسلاميه) ج 12 ص 105. «2». تفسير ابو الفتوح (چ اسلاميه) ج 12 ص 104. جلد 14 - صفحه 239