تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَقالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ ناقَةَ اللَّهِ وَ سُقْياها «13»
«1» تفسير منهج الصادقين، (چ سوم) ج 10 ص 260.
جلد 14 - صفحه 232
فَقالَ لَهُمْ: پس گفت مر آن قبيله را با جماعتى از ايشان که قصد پى کردن ناقه را داشتند، رَسُولُ اللَّهِ: فرستاده خدا که حضرت صالح عليه السّلام بود، ناقَةَ اللَّهِ: دست بداريد ناقة اللّه را.
نکته- اضافه براى تعظيم و اشعار به غرائب آن است، چه اخراج آن از سنگ به کيفيّت خاصه که سرخ مو و شير دار با بچه، خارق عادت و از آيات عظمت الهى بود. و حضرت آنها را تذکّر داد که حذر کنيد از عقر ناقه که خداى تعالى آن را براى شما از سنگ به قدرت خود بيرون آورده.
وَ سُقْياها: و واگذاريد شرب او را. يعنى مانع شرب او مشويد، در وقتى که نوبت او است تا عذاب به شما فرود نيايد.