تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَکَذَّبُوهُ فَعَقَرُوها فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاها «14»
فَکَذَّبُوهُ: پس تکذيب کردند حضرت صالح را در آنچه تحذير ايشان کرده بود از ورود عذاب بعد از پى کردن ايشان ناقه را، فَعَقَرُوها: پس پى کردند شتر را و مجروح ساختند او را به شمشير و قوايم او را قطع کردند و بکشتند. فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ: پس فرو پوشانيد عذاب را بر ايشان، رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ: پروردگار ايشان به سبب گناهان ايشان از مخالفت فرمان پيغمبر و سرکشى از حکم خدا، فَسَوَّاها: پس يکسان گردانيد عذاب را بر همه ايشان، يعنى صغير و کبير ايشان را مستأصل ساخت و يکى از آنها را باقى نگذاشت. يا يکسان ساخت زمين را بر ايشان يعنى سقف و ديوار ايشان را بر سر آنها فرو کوفت و همه را در زير آن پنهان ساخت.
جلد 14 - صفحه 233